شاهزاده رضا پهلوی طی یادداشتی در روزنامه «واشنگتن پست» یاد سناتور فقید لیندسی گراهام را گرامی داشت و نوشت: «او، بهعنوان مدافعی سرسخت از آزادی و دشمن دیکتاتوریها، در سراسر جهان سوگواران بیشماری خواهد داشت؛ اما نه به اندازه ایرانیان، خبر درگذشت او بین مردم موجی از اندوه را برانگیخت و آنها مقابل سفارتها و کنسولگریهای آمریکا در لندن، کپنهاگ، تورنتو و شهرهای دیگر مراسم یادبود برگزار کردند و شمع روشن کردند.»
ایرانیان، چه آنان که در سراسر جهان زندگی میکنند و چه آنان که همچنان زیر سایه حکومت سرکوبگر جمهوری اسلامی هستند، لیندسی گراهام را متحد و دوستی میدانستند که هرگز آنها را فراموش نکرد. بسیاری با نامی صمیمانه و فارسی او را «عمو لیندزی» صدا میزدند؛ لقبی که از سوی مردمی داده شد که بهحق میتوانستند امید خود را به اغلب سیاستمداران از دست داده باشند.
شاهزاده رضا پهلوی تأکید کرد، «با لیندسی بارها درباره جوانان ایرانی که برای مطالبه آزادی خطر زندان را به جان میخرند، مادرانی که فرزندانشان به دست حکومت کشته شدهاند و ملتی که پس از نزدیک به نیمقرن استبداد، مصمم است آزادی خود را بازپس بگیرد صحبت کردم.»
به گفته او «آنچه لیندسی گراهام را متمایز میکرد، صرفا مخالفت او با حکومت ایران نبود؛ در واشنگتن چنین موضعی هزینهای ندارد. تفاوت واقعی او در این بود که حاضر بود چیزی را بر زبان بیاورد که بسیاری دیگر از گفتنش پرهیز میکردند: اینکه این حکومت باید سقوط کند و این مردم ایران باشند، نه زندانبانانشان، که درباره آینده کشور تصمیم بگیرند.»