وزارت خزانهداری آمریکا ۱۷ شهریور ۱۴۰۵، با تحریم ۲۷ ایرلاین جمهوری اسلامی اعلام کرد: «هر کسی که با خطوط هوایی باقیمانده ایران تجارت کند، در معرض خطر قطع شدن از نظام مالی جهانی قرار خواهد گرفت.»
در همین بیانیه آمده بود هر شرکت یا فرد خارجی که به خطوط هوایی تحریمشده ایران کمک کند، به دلیل حمایت از «بزرگترین حامی دولتی تروریسم در جهان» با پیامدهای جدی مواجه خواهد شد.
هدف آمریکا طبق بیانیه «زمینگیر کردن» ناوگان هوایی ایران است.
این ممنوعیتها شامل ارائه خدمات حملونقل هوایی یا پشتیبانی میشود، اما از میان این شرکتها که در فهرست سیاه قرار گرفتهاند، همچنان برخی پروازها، از جمله «ایران ایرتور» و «آتا ایرلاینز» به استانبول ترکیه و پرواز هواپیمایی «کارون» به نجف، همچنان برقرار است و این یعنی ادامه دور زدن تحریمها.
برقراری پرواز به ترکیه، عراق، سلیمانیه یا کشورهایی از این دست همچنان برای حکومت فرصت تلقی میشود.
شماری از ایرلاینهایی که آمریکا تحریم کرد، قبلا در فهرست تحریمها قرار داشتند.
از نگاه کارشناسان آنچه سبب فشار به جمهوری اسلامی خواهد شد، فشار به عراق و ترکیه برای توقف پرواز به این کشورهاست. در سطوح بالاتر برای تشدید فشارها ایجاد «منطقه پرواز» ممنوع ضروری است.
منطقه پرواز ممنوع حلقه اقتصادی را تنگتر میکند. شرکتهای هواپیمایی را میترساند، حق بیمهها را افزایش میدهد، جریانهای تجاری را کاهش میدهد و همه اینها فشار داخلی بر رژیمی را افزایش میدهد که پیشاپیش زیر بار تحریم، تورم، نارضایتی داخلی و اعتراضات جوانان در حال فرسایش است.