آسمان ایران در جنگ ۱۲روزه، جنگ ۴۰روزه و همچنین در دو هفته حملات مستقل آمریکا، به تونل رفتوآمد جنگندههای مهاجم تبدیل شد و همچنان چنین است. نیروی هوایی ارتش فرسوده است و در مقابل با جنگندههای پیشرفته آمریکا و اسرائیل عملا هیچکاره است.
برخی تحلیلگران میگویند اگر جمهوری اسلامی هواپیماهای رهگیر در اختیار داشت، شاید برخی از عملیاتهای اسرائیل و آمریکا لغو میشد یا دستکم اجرای آنها برای خلبانان مهاجم ساده نبود.
پیش از جنگ قرار بود روسها جنگندههای سوخو-۳۰ یا سوخو-۳۵ را به جمهوری اسلامی تحویل دهند. حتی تعدادی از خلبانان برای گذراندن دورههای مقدماتی به روسیه رفتند، اما در نهایت روسیه این جنگندهها را تحویل نداد. در مقطعی نیز مطرح شد که قرار است چند فروند جنگنده «جی-۱۰» وارد ایران شود که آن هم در نهایت چیزی جز تبلیغات نبود.
طی دوران جنگ، بخش عمدهای از زیرساختهای نیروی هوایی از بین رفت و بازسازی و جایگزین کردن آنها تقریبا ناممکن است.
حکومت با جیب خالی تنها میتواند روی موشک و پهپاد حساب کند؛ به این امید که حمله زمینی به ایران صورت نگیرد.
با ادامه جمهوری اسلامی باید فاتحه نیروی هوایی و هوانیروز را خواند. مدتهاست دهها خلبان هواپیما و هلیکوپتر ارتش یا در پادگانها وقت تلف میکنند یا پس از صدور دستور تخلیه، در گوشهای از شهر سرگرداناند و به دنبال شغل نیمهوقت هستند تا زندگی خود را بگذرانند.